Strona używa ciasteczek (cookies). Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Czytaj więcej


W chmurach, reż. Jason Reitman, USA 2009

Kategorie: film, teatr

Film o potrzebie głębokich związków z innymi. Ale również o spłycaniu, czy wręcz eliminowaniu tych związków przez nowoczesny business.
Główny bohater to idealny pracownik – zaangażowany w pracę, ale nieprzywiązany do niczego poza benefitami z niej wynikającymi. Jest wynajmowany przez inne firmy by zwalniać ludzi tak, by ci ten fakt zaakceptowali. Najlepiej by było, gdyby zwalniani podchodzili do utraty pracy tak jak on do życia – z lekkim bagażem czyli bez przywiązań. Prześlizguje się przez życie bez wchodzenia w głębokie relacje. Żyje w płytkim świecie plastikowych kart, uprzywilejowanych pozycji w kolejkach na lotniskach i hotelach.
Jego podejście to nie tylko kwestia charakteru. To także pożądane cechy u pracowników w większości organizacji: oczekiwanie gotowości do ciągłych zmian, przeprowadzek, życie w podróży ze słabymi lokalnymi związkami, czas spędzany w anonimowych lotniskach i hotelach, wynagradzany różnymi bonusami i symbolami statusu. Oczekiwanie elastyczności i zapominanie przez firmy, że mają do czynienia z ludźmi kulminuje w absurdzie zwalniania pracowników nie osobiście, lecz podczas telekonferencji. Ciekawe czy ta filozofia życia bez bagażu emocjonalnego wynika z wcześniejszej osobowości bohatera czy raczej zaadoptował ją pod wpływem kultury businessowej.